เรื่องเฮาเล่า ของ บุรินทร์ อินลำปาง #4
“อ่าน เรื่องเล่าชีวิต”
#reading
#storytelling
#aboutme
#mylifestories
อ่านหนังสือ , ไม่เคยจบเล่ม , นั่นเป็นเรื่องในอดีต 50 กว่าปีที่แล้ว , เท่าที่จำได้ , ไม่เคยมีหนังสือขนาดเกิน 100 หน้า , ที่ผมตั้งหน้าตั้งตาอ่านตั้งแต่ตัวอักษรแรก , ไปจนถึงตัวอักษรสุดท้าย , แล้วขีดเขียนไปพร้อมกัน , ส่วนใหญ่จะอ่านให้พอรู้เรื่อง , เลือกเฉพาะบท , เฉพาะตอนที่สนใจ , เรียกว่า อ่านเอาเรื่อง , พอได้เรื่องก็หยุด , แต่มีข้อยกเว้น , สำหรับหนังสือการ์ตูนมังงะ , ปกติแล้ว , จะไม่มีการ์ตูนภาพญี่ปุ่นแปลไทยเล่มไหน , ที่ผมอ่านไม่ครบทุกตัวอักษร , เพราะตัวอักษรมีน้อยมาก , สมัยที่ร้านเช่าหนังสือ , ยังรุ่งเรืองอยู่ , ผมเช่ามาครั้งละ 3 ถึง 5 เล่ม , เร่งอ่านจนจบ , แล้วไปคืนให้ทันตามกำหนด , ไม่อยากเสียค่าปรับคืนช้า , แม้ยืนอ่านในร้าน , ก็ต้องอ่านให้จบเล่มเช่นกัน ,
,
ต้นปี พ.ศ. 2569 , มีโอกาสทำงาน , กับหนังสือฉบับร่าง , เรื่องเล่าชีวิต , ดร.นิรันดร์ จิวะสันติการ , ซึ่งเป็นหนังสืออัตชีวประวัติ , ของท่านอธิการบดี , ผู้ก่อตั้ง มหาวิทยาลัยโยนก , หนังสือมีความยาว 61 บท , จำนวน 423 หน้า , ขนาดกระดาษ A5 , หรือ ครึ่ง A4 , แต่ละแถวมีประมาณ 60 ตัวอักษร , หนึ่งหน้ามี 25 บรรทัด , ประมาณหน้าละ 1,500 ตัวอักษร , ใช้เวลาอ่านหน้าละ 5 นาที , หรือ 300 ตัวอักษรต่อนาที , ซึ่งความเร็วที่ปัญญาประดิษฐ์ให้ข้อมูล , คือ คนปกติอ่านได้ 200 ถึง 300 ตัวอักษรต่อนาที , ดังนั้น , อ่านหนังสือเล่มนี้ , ใช้เวลารวม , ไม่เกิน 2,115 นาที , หรือประมาณ 36 ชั่วโมง , หากอ่านวันละ 4 ชั่วโมง , จะใช้เวลา 9 วัน ,
,
หนังสือเล่มนี้ , ท่านอธิการเขียนด้วยภาษาอังกฤษ , บน Storyworth , แล้วส่งออก preview , เป็นแฟ้มแบบ พีดีเอฟ , แล้วให้กูเกิ้ลช่วย , แปลเป็นภาษาไทย , พบว่า ชื่อเฉพาะ , และวัฒนธรรมที่แตกต่าง , ทำให้บางคำมีความหมายไม่ตรง , จึงต้องอ่านทบทวน , แล้วแก้ไขบน โปรแกรมเวิร์ด , จัดการสารบัญ , ใส่เลขหน้า , ส่วนหัว , ส่วนท้าย , และเพิ่มภาพประกอบ ,
,
เปรียบเทียบการจัดเรียงเนื้อหา , พบว่า , ต่างจากหนังสือ Steve Jobs , ที่เขียนโดย , วอลเตอร์ ไอแซคสัน , ที่เล่าเรื่องด้วยข้อมูลจาก , การสัมภาษณ์ , หลักฐาน , และเอกสารอ้างอิง , ส่วนหนังสือ , เรื่องเล่าชีวิต , ดร.นิรันดร์ จิวะสันติการ , เป็นเจ้าของเรื่อง , เขียนด้วยตนเอง , จึงลงได้ลึก และครอบคลุมกว่า , มีตัวอย่างเนื้อหา , เช่น บรรพบุรุษ , พ่อ , แม่ , พี่ , น้อง , ครอบครัว , วัยเยาว์ , โรงเรียน , มหาวิทยาลัย ,   การทำงาน , ความสำเร็จ , ความฝัน , การเปลี่ยนแปลง , การเดินทาง , เพื่อน , สุขภาพ , การกิน , การดื่ม , ดูหนัง , ฟังเพลง , และอีกมากมาย ,
,
จนถึงขณะนี้ , ผมก็ยังอ่านหนังสือเล่มนี้ไม่จบ , อ่านไปได้ 293 หน้าแล้ว , นับได้ 3 ใน 4 ของเล่ม , หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว , เกิดรู้สึกอยากเขียนเรื่องเล่าชีวิตขึ้นมาบ้าง , อยากบันทึกเรื่องราวในความทรงจำ , เก็บไว้อ่าน , เก็บไว้ฟัง , สืบค้นเมื่อใดก็พบ , ฝากไว้บนสื่อสังคม , ไม่เลือนหายไปตามกาลเวลา , อยากบันทึกในช่วงที่ยังมีแรงกำลัง , เพราะถ้าอายุเกิน 100 ปี , ความทรงจำน่าจะมีไม่ครบถ้วน , คิดแล้วก็เริ่มขีดเขียนจดบันทึกเลย , ตั้งชื่อเรื่องว่า , เรื่องเฮาเล่า , ของ , บุรินทร์ คนลำปาง , เรียนแบบท่านอธิการบดี , ผู้สร้างสรรค์ , สิ่งดี ๆ ไว้มากมาย , แล้วได้เขียนเล่าเรื่องราว , ประวัติของท่านในช่วงชีวิตที่ผ่านมา

2763 words
2:43 นาที